پذیرش کار هر کسی نیست.

فکر می کنم راه حل خیلی از مشکلات درونی آدم ها هم باشه.

مثلا وقتی می پذیرم که قدرتمند نیستم. وقتی می پذیرم که همه ی تصمیمات و همه ی کارهایی که در طول روز انجام بدم، عواقبی داره که اجتناب ناپذیره!

این می تونه راجع به کوچکترین و بی اهمیت ترین کارهای روزمره صدق کنه.

وقتی بپذیرم که من در فقر زندگی می کنم. چه فقر مادی و چه فقر معنوی و اجتماعی و... . اینجاست که بار سنگینی از روی دوشم برداشته می شه و روی قلبم می نشینه.

تحمل کردن بار روی قلب آسون تر از بار روی شونه هاست.

قرار بود اینجا کوتاه بنویسم اما حرف زیاده و گوش شنوا کم!

حالا آنقدر به او که دیگر نیست می اندیشی که آنهایی که هستند، فراموشت می شوند...

دوستی مسئله ای عجیب در زندگیست.

از کودکی در تشخیص دوستِ خوب، ناتوان بودم و گاهی بنا بر ترحم با دیگران ماندم اما تا یک جایی ترحم جواب می دهد. تا یک جایی که خسته می شوی، آرامشت می رود و فقط می خواهی تمام شود. این خستگی و آرام نبودن،

کابوس دوستانت می شود.

گاهی برای راحتی آنها کنار کشیدم، که تقصیر من باشد که به آرامش می رسم نه تقصیر آنها که دوستیمان کمرنگ تر بشود...

شاید دلیل اینکه بعد از از دست دادن کسی زود تر از انتظار به زندگی برمی گردی، طولانی تر شدن هر روز باشه...؛

طوری که تقویم رو نگاه می کنی و میگی «یعنی فقط یه روز گذشته؟»

آنقدر در تنهایی ام غرق شدم که فراموشم شد؛ هر انسان شیشه ی عمری دارد که گاهی زود می شکند...!

شوق پرواز بده روح زمین گیر مرا 

شعر وحید زمانی

Things change, people change, everything change...

Now we're moving on to a new phase.

Rm.Kutie.Army, I wish the best for you, just like you did for all of us :)

...나는 사라지고 싶다

나는 사라졌다