پذیرش کار هر کسی نیست.

فکر می کنم راه حل خیلی از مشکلات درونی آدم ها هم باشه.

مثلا وقتی می پذیرم که قدرتمند نیستم. وقتی می پذیرم که همه ی تصمیمات و همه ی کارهایی که در طول روز انجام بدم، عواقبی داره که اجتناب ناپذیره!

این می تونه راجع به کوچکترین و بی اهمیت ترین کارهای روزمره صدق کنه.

وقتی بپذیرم که من در فقر زندگی می کنم. چه فقر مادی و چه فقر معنوی و اجتماعی و... . اینجاست که بار سنگینی از روی دوشم برداشته می شه و روی قلبم می نشینه.

تحمل کردن بار روی قلب آسون تر از بار روی شونه هاست.

قرار بود اینجا کوتاه بنویسم اما حرف زیاده و گوش شنوا کم!