دوستی مسئله ای عجیب در زندگیست.

از کودکی در تشخیص دوستِ خوب، ناتوان بودم و گاهی بنا بر ترحم با دیگران ماندم اما تا یک جایی ترحم جواب می دهد. تا یک جایی که خسته می شوی، آرامشت می رود و فقط می خواهی تمام شود. این خستگی و آرام نبودن،

کابوس دوستانت می شود.

گاهی برای راحتی آنها کنار کشیدم، که تقصیر من باشد که به آرامش می رسم نه تقصیر آنها که دوستیمان کمرنگ تر بشود...