حالا آنقدر به او که دیگر نیست می اندیشی که آنهایی که هستند، فراموشت می شوند...

من هنوز همون آدم قبلم 

همون آدمی که همیشه سر اومدنش داستان بود 

همون آدمی که پیش شما درگیر خانواده بود 

پیش خانواده درگیر شما 

همون آدمی که همیشه سرش شلوغ بود 

همون آدمی که با دست پس میزد با پا پیش میکشید 

همون آدمی که صدبار دعوا کرد که بزاره بره ولی نرفت 

همون آدمی که همیشه میگین شما اولویتش نبودین 

همون آدمی که از هر ده تا دعوا حداقل پنج تاشو ادامه نداد 

من هیچ تغییری نکردم 

فقط کمتر خندیدم 

کمتر از خودم یه احمق ساختم 

کمتر وانمود کردم هیچی به چپم نیست 

کمتر وانمود کردم خوشحالم 

این چند سال من مجبور بودم هر اتفاق رو چندبار تجربه کنم 

خیلی خسته شدم 

انگار به جای ۲۰ سال الآن ۲۵ ۲۶ سالم باشه ولی اندازه ی یه آدم ۱۵ ساله باشم 

من فقط کمتر خودمو قاطی کردم 

نه با شما 

با هرکس دیگه ای 

با همه ی آدمایی که روم تاثیر گذاشتن چه روحی چه تو زندگی 

منم می‌خوام زندگی کنم 

ولی این حرفهارو مثل همیشه هیچ وقت بهتون نمی‌زنم 

چون هیچ وقت شنواش نبودین 

نه تا وقتی که هرکسی خودش و احساسات خودش اولویت بود

فقط اینجا میزارمش که نخواین دفتر خاطراتم رو به خاطرش زیر و رو کنین

اینجا میزارمش چون خسته ام از اینکه من رو نشنیدین

اون حالتی که بودم برای شما اگه خوب بوده 

برای من جهنمه 

من خیلی خستم برای اینکه دوباره خودمو تو اون جهنم بندازم 

ولی باشه 

فقط اینکه منم حالم بهم میخوره از اینکه تمام کسایی که یه روزی بهم گفتید خودتو اولویت قرار بده به خودتون که رسید زیر حرفاتون زدید 

اینم میگذره

می‌دونم این روزا بهترینِ خودم نیستم.

می‌دونم گاهی وقتا اطرافیان مجبورن فقط احوالاتم رو تحمل کنن؛

اما تمام مدت دارم تلاشم رو می کنم که آدم بهتری بشم.

یه روزی این دوران هم تموم میشه.

اگر اون زمان هنوز زنده بودم و بقیه آدم ها هم هنوز بودن، امیدوارم بتونم روز های نبودنم رو جبران کنم...

دوستی مسئله ای عجیب در زندگیست.

از کودکی در تشخیص دوستِ خوب، ناتوان بودم و گاهی بنا بر ترحم با دیگران ماندم اما تا یک جایی ترحم جواب می دهد. تا یک جایی که خسته می شوی، آرامشت می رود و فقط می خواهی تمام شود. این خستگی و آرام نبودن،

کابوس دوستانت می شود.

گاهی برای راحتی آنها کنار کشیدم، که تقصیر من باشد که به آرامش می رسم نه تقصیر آنها که دوستیمان کمرنگ تر بشود...